روشنفکران کُرد و نسل‌کشی ارمنیان

ایساک یونانسیان

در چند سال گذشته اظهارات و اعترافات متعددی از سوی سیاست مداران، روشنفکران، و نویسندگان کُرد و نقش آن‌ها در همراهی با تُرک‌های جوان در غارت و مصادره‌ی اموال ارمنیان در زمان نسل کشی 1915 میلادی در ترکیه به گوش می‌رسد. اخیرأ این اظهارات جدیّت بیشتری به خود گرفته و وارد مرحله‌ی جدیدی شده‌است. سخنان عبدالله اوجالان ، صلاح الدّین دمیر تاش ، عبدالله دمیر‌باش، مهمِت هاتیپ دیجلَن ، نامیک ِکمال دینج ، عثمان گاوالا ، و کانی خولام  از این دست اظهار‌نظرها است      .                                                                 

                                                               

عبدالله اوجالان رهبر زندانی کُرد

   عبدالله اوجالان در پیام نوروزی سال 1393 خطاب به ارمنیان گفت: "توطئه‌های نسل‌کشی که در اوایل قرن گذشته علیه ارمنیان صورت گرفت، ظالمانه بود و ارمنیان با رنجی عظیم تلاش کردند استوار بمانند و این مقاومت یک معجزه است."                                                             

صلاح‌الدین دمیرتاش

صلاح الدّین دمیر‌تاش رهبر حزب صلح و دموکراسی ترکیه اظهار داشت: "ترکیه باید با تاریخ خود رو به رو شود و من بدون تردید نسل‌کشی ارمنیان را به رسمیّت می‏شناسم. بسیار زشت است که در آستانه‌ی صدمین سالگرد آن سکوت کنیم                                                                   ."                      

                     

 

احمد تُرک نماینده‌ی کُرد مجلس و رهبر حزب جامعه‌ی دموکراتیک

"به احتمال قریب به یقین کُردها در نابودی غنای فرهنگی امپراتوری عثمانی نقش داشته‌اند. ما وقتی با برادران ارمنی و آشوری خود رو به رو می‌شویم از نگاه به چهره‌ی آنان احساس شرم می‌کنیم. کُردها همواره این آمادگی را دارند که به خاطر اشتباه خود (یعنی شرکت در کشتار ارمنیان) عذرخواهی کنند تا مردم دو کشور  ـ ارمنستان و ترکیه ـ در صلح زندگی کنند."                

مِهمِت هاتیپ دیجلَن سیاستمدار کُرد

دیجلَن در مصاحبه‌ای که با خبرنگار شبکه‌ی الجزیره در زندان دیاربکر انجام داده، به نسل‌کشی ارمنیان و نقش کُردهای ترکیه اشاره کرده و گفته است: "شناسایی نسل‌کشی ارمنیان تنها با پذیرش رسمی و قبول این واقعیت از سوی کُردها و تُرک‌ها خاتمه نمی یابد. کُردها مانند بسیاری از اقوام و ملل، صفحات تاریکی در تاریخ خود دارند که باید با آن رو به رو شوند. وظیفه‌ی ما سیاست‌مداران و روشنفکران است که بدون ترس و واهمه از مجازات احتمالی، با تاریخ خود روبه رو شویم. ما از اجداد خود شنیده‌ایم که در سال 1915 م. و در زمان نسل کشی ارمنیان، عدّه‌ای از کُردها به دستور مقامات عثمانی، دست به غارت و مصادره‌ی اموال ارمنیان زده‌اند. پدران و مادران ما در آغوش زن‌هایی پرورش یافته‌اند که ما امروزه فهمیده‌ایم از بازماندگان ارمنیانی بوده‌اند که با زور شمشیر مجبور به تَرک دیانت خود شده‌اند. پس درد و مصیبت ارمنیان، همان درد و مصیبت کُردها نیز است و ما این واقعیّت را باید بپذیریم ."                                                           

عثمان بای‌دمیر سیاست مدار کُرد

عثمان بای‌دمیر سیاست‌مدار کُرد اهل دیاربکر، در سال 2015 میلادی که با یک هیاٌت بازدید‌کنند‌ه‌ی ترکیه‌ای در ارمنستان به سر می‌برد پس از بازدید از ساختمان رادیو ملی ارمنستان، در جمع خبرنگاران گفت: "در تمام عمرم آرزو داشتم به ایروان بیآیم و از ساختمان رادیو و موز‌ه‌ی نسل‌کشی ارمنیان بازدید کنم. امروز بسیار خرسندم که این آرزو تحقّق یافته‌است. من به عنوان یک فرزند ملت کُرد وظیفه داشتم اینجا بیایم وبه سوی ملّت ارمنی دست دوستی و ادای‌احترام دراز کنم.  رادیو ایروان اولین رادیوی دولتی در جهان است که به زبان کُردی برنامه اجرا می کند. زمانی که این رادیو کار خود را آغاز کرد، پخش برنامه و موسیقی به زبان کُردی در ترکیه ممنوع بود. این حرکت ارمنستان و ملت ارمنی برای مردم کُرد بسیار با ارزش است                                                                                                                              

اکنون، در این برهه از زمان، وظیفه‌ی ما است آن چه را که در گذشته بر ملت ارمنی گذشته، جبران کنیم. از این رو ما در شهر خود تیگراناکرت (دیاربکر) شروع به مرمت و بازسازی کلیساهای ارمنی کرده‌ایم و در صدد تشکیل کلاس‌های زبان ارمنی در دانش‌گاه‌ها و مدارس خود هستیم                                                                                               .                                    

                                   

عبدالله دمیرباش شهردار دیاربکر

شهردار دیاربکر، روز ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۳ در مراسم رونمایی از بنای یادبود قربانیان نسل‌کشی ارمنیان و آشوریان چنین گفت: "ما کُردها به نام اجدادمان، از ارمنیان و آشوریان به خاطر نسل‌کشی سال ۱۹۱۵میلادی  عذرخواهی می‌کنیم. ما به مبارزه و تلاش خود برای آشتی و جبران واقعه ادامه خواهیم داد                                                                                                                     

نامیک دینج تاریخ‌دان کُرد

نامیک دینج در سمیناری که در سال 2014 میلادی  با موضوع (1915 میلادی، دیاربکر وکُردها) برگزار شد، در سخنرانی خود با اشاره به وقایع سال 1915 و نسل‌کشی ارمنیان گفت: "امروز ما کُردها سیاست بازخواست از خود را در پیش گرفته‌ایم و این روشی است که باید ادامه پیدا کند. امروزه کُردها آرزو دارند در هر فرصتی که پیش آید، در مورد مصیبتی که سر ارمنیان آمده، سخن بگویند زیرا محرومیت‌ها و فشاری که امروزه ملت کُرد با آن روبه رو است، یاد‌آور بلایایی است که صد سال قبل سر ارمنیان آمده‌است. از این رو باید هر روز و هر روز آن وقایع را به خاطر بیآوریم و برای  نسل جدید بازگو کنیم         .                                                                                          

عثمان کاوالا نویسنده و روشن‌فکر کُرد

عثمان کاوالا یکی دیگر از روشنفکران کُرد در سمینار (1915 میلادی، دیاربکر و کُردها) با اشاره به وجود  دیاسپورای (جامعه‌ی خارج از کشور) و نسل‌کشی ارمنیان گفت "

ما نباید فراموش کنیم دیاسپورای ارمنی، پس از سال 1915 میلادی و به دنبال کشتار و تبعید‌های اجباری آن‌ها از سرزمین‌های خود به وجود آمده است. حال من معتقدم اگر ارمنیان بتوانند در مجامع جهانی و از طریق حقوقی در پی احقاق حق در خصوص اموال مصادره شده‌ی خود باشند، روزی فرا خواهد رسید که ارمنیان بتوانند ترکیه را وادار به شناسایی و پرداخت غرامت کنند."                        

کانی خولام: فعال سیاسی کُرد در واشنگتن

"اکثر انسان‌های باوجدان احساس می‏کنند باید بدون ترس درباره‌ی جرم و جنایت وحشت‌ناک و خشونت غیرقابل‏ بیانی که علیه بیش از یک میلیون ارمنی در زمان امپراتوری عثمانی در اوایل قرن بیستم رخ داد، سخن گفت. البته که ما آن جا نبودیم، امّا برخی از اجداد ما که اعتراف آن برای من بسیار دردناک است، متاٌسفانه دستور‌های تُرک‌ها را با روی باز اجرا کردند و از غنایم فراوان بهره‌مند شدند. اگر عادل باشیم باید بگوییم که برخی از کُردها که ای کاش تعدادشان بسیار بیش‌تر بود، حمله به ارامنه‌ی درمانده را رد کردند و برخی افراد شجاع، آن‌ها را از مرگ حتمی نجات دادند، افسوس که تعدادشان اندک بود. اما متاسفانه بسیاری از کُردها جنایت علیه ارمنیان را با خون‌سردی انجام دادند. باعث دل‌گرمی است که می‌بینیم برخی از رهبران کرد نقش سیاه ما را تاُیید می‏کنند. اما آیا این کافی است؟ آیا ارامنه اصلا صدای ما را شنیده‏‌اند؟ احتمالاً بسیاری از آن‌ها نشنیده‌اند  .                                                                  

در ترکیه‌ی امروز2900 شهرک ارمنی، نام ترکی دارند، امّا در درجه‌ی اول کُردها ساکن آن‌ها شده‌اند. اگر تُرک‏ها تصمیم به مبارزه با استعمار بگیرند، کُردها، اگر با خودشان روراست باشند، باید نام‏‌های ارمنی را به این شهرک‏‌ها بازگردانند. کردستان آزاد نیز باید به ارمنستان غرامت پرداخت کند، همان‌طور که آلمانی‏ها به دولت اسراییل غرامت می‏دهند. این کار شگفت‏‌آور، بسیار ستودنی خواهد بود.                                                                                        

این جا کردستان مسلمان می‏تواند به عنوان نیکوکاری بزرگ در حقّ یک ملت مسیحی، نقش مهمّی ایفا کند. اگر کُردها چنین کار شگفت‌انگیزی انجام دهند، ارامنه قطعاً ندامت خالصانه‌ی ما را خواهند پذیرفت‏‌ و جهان نیز متوجه‌ی آن خواهد شد  .                                                                                        

یاووز سیمرسی نویسندهٌ کُرد

"آناتولی در گذشته با کثرت اقوام شناخته می‌شد و همه نوع نژاد و رنگ را می‌توانستید در آن ببینید، اما به تدریج یک‌رنگی و یک‌نواختی جای‌گزین آن شد. اگرتبعید‌های اجباری و کشتا‌‌رهای ارمنیان اتفاق نمی‌افتاد، امروز ارمنیان یکی از اقلیت‌های میلیونی و پر‌شمار ترکیه به شمار می‌رفتند، و یا چندین میلیون یونانی اکنون ساکن ترکیه بودند. من همیشه به این موضوع فکر می‌کنم که اگر این اتفاقات نمی‌افتاد، آیا اوضاع ترکیه این چنین بود؟ آیا شاهد این همه فقر و عقب‌ماندگی بودیم؟ آیا شهرهای قهرمان مرعش، وان، موش و ملطیه (مالاتیا) این چنین عقب مانده باقی می‌ماندند؟ من فکر می‌کنم اگر آن اتّفاقات نمی‌افتاد ترکیه امروز می‌توانست کشوری پیش‌رفته بوده و مرکز بین‌المللی اقوام و مذاهب لقب بگیرد                                  .                                                                                     

   مدتی پیش با تنی چند از دوستان و روزنامه‌نگاران به درسیم ـ زادگاه اجدادی خود ـ رفتیم، بسیار حیرت انگیز بود. شهری که ما درسیم می‌نامیم، غنی است از آثار و بقایای ارمنیان، ما نه می‌توانیم، و نه اجازه داریم این موضوع را انکار کنیم. به عنوان مثال چند نفر از مردم ترکیه تا کنون شهر باستانی آنی در 50 کیلومتری شهر قارص را به چشم دیده‌اند ؟ و یا چند درصد از مردم ترکیه می‌دانند آنی پایتخت اساطیری ارمنستان بوده‌است؟ به هرحال ما قدر ارمنیان را ندانستیم و آن‌ها را بی‌جهت تبعید کردیم و کشتیم و از خود راندیم و در نتیجه به درجه‌ای نزول کردیم که امروز شاهد هستیم                                          ."                                                                    

   سیمرسی در ادامه می نویسد: "من باور دارم اگر کُردها نیز مسلمان نبودند، به همان سرنوشتی دچار می شدند که ارمنیان، آشوریان و یونانیان دچار شدند. در هر حال گذشته، گذشته است و نمی‌توان تاریخ را تغییر داد. ای کاش ارمنیان و یونانیان باقی می‌ماندند و درصد زیادی از جمعیت ترکیه را تشکیل می دادند. من معتقدم امروز روزی است که باید از خود بپرسیم آیا ترکیه واقعا متعلق به تُرک‌ها است؟                                                                                           "                                

هایری تونج وبلاگ نویس کُرد در روزنامهٌ رادیکال

"هنگامی که برای اولین بار در مورد نسل‌کشی ارمنیان شنیدم، باور نکردم، زیرا اندیشیدن به این موضوع جان انسان را به لرزه در می ‌اورد. امّا بعد هنگامی که در مورد کشتا‌رهای قهرمان مرعش شنیدم و مطالعه کردم، فهمیدم انسان تا چه حد می‌تواند خوی حیوانی و وحشی گری داشته باشد. در مطالعات خود متوجه شدم سرزمین‌هایی که ما در آن زندگی می‌کنیم متعلّق به ارمنیان بوده و این موضوع نوعی احساس شرم در من به وجود آورد. من نمی‌دانم انسان چه گونه می‌تواند سرزمینی را میهن بنامد که آن را با خون‌ریزی و کشتار به دست آورده‌است. افرادی که پس از کشتار ارمنیان و تبعید آن‌ها در این سرزمین‌ها اسکان داده شدند، هرگز نتوانستند احساس خوشبختی کنند زیرا نمی‌توان بر ستون‌های خانه‌ای که ویران شده، خانه‌ای نو ساخت، هرگز بر ویرانه‌های سرزمینی که مردمانش نابود شده‌اند، نمی‌توان میهن جدیدی بنا کرد. از این رو فقط می‌توانم بگویم از شما ارمنیان عذرخواهی می‌کنم                                                                                                                         

 تهیه‌ مطلب از هلن سن ونسان               

لینک مطلب فوق:

http://hoosk.net/fa/armenian-genocide/articles/item/491-%D8%B1%D9%88%D8%B4%D9%86-%D9%81%DA%A9%D8%B1%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%8F%D8%B1%D8%AF-%D9%88-%D9%86%D8%B3%D9%84-%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D9%85%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86.html

گفتگو

                                                              دکتر هلن ساخو

                   

خوانندگان گرامی، متن حاضر انعکاس گفتگوی دیگری است  با پروفسور جفری کان(Geoffrey Kahn)  از دانشگاه کمبریج (University of Cambridge) که امیدوار هستیم مورد پسند و استفاده‌ی شما قرار گیرد. نخستین مصاحبه‌ی ایشان چند سال پیش ـ رجوع شود به بولتن شامیرام، شماره‌ی 10، پاییز 2011 میلادی ـ منتشر شد که شامل توضیحاتی جامع در رابطه با کار بی‌وقفه‌ی ایشان برای حفظ زبان آشوری، منجمله ثبت ده‌ها لهجه‌ی مختلف این زبان و تعهد دیرینه‌ی ایشان به انجام این کار پراهمیت بود. با تشکر دوباره از تمامی زحمات ایشان، گفتگوی زیر که ادامه‌‌ی صحبت ما با ایشان است تقدیم شما می‌گردد.

س: جفری عزیز، چند سالی از آخرین گفتگوی ما می‌گذرد. در طی این سال‌ها شما مانند همیشه مشغول بوده‌اید. چند لهجه‌ی دیگر زبان آشوری را ثبت نموده‌اید، آرشیوهای آن‌لاین تأسیس کرده‌اید و در رابطه با زبان‌های دیگر و زمینه‌های دیگر نیز فعال بوده‌اید. می‌توانید در این باره کمی توضیح بدهید؟

ج: در عرض دو یا سه سال گذشته، من عمدتأ مشغول کار در رابطه با لهجه‌های مختلف منطقه‌ی اورمیه بوده‌ام یعنی ثبت دستور زبان این لهجه‌ها (Dialects). اما کارم نشان داده است که این لهجه‌ها متنوع‌تر از آن است که قبلأ تصور می‌شد. تفاوت‌های متعددی بین طرز تکلم روستاهای مختلف این منطقه وجود دارد که می‌توان آن‌ها را در اشخاص سالمند‌تر مشاهده کرد.اما از آنجایی که تعداد زیادی از این اشخاص روستاها را ترک کرده و به شهرها رفته‌اند و درآن‌جا با سایر آشوری‌ها زندگی می‌کنند، در حال حاضر این لهجه‌ها تا حدی همگون شده‌اند. با این حال تفاوت‌های واضحی بین روستاهای آشوری‌نشین شمال اورمیه مانند زومَلَن (Zumalan) و روستاهای جنوب اورمیه مانند ساعاتلووه (Saatluve) وجود دارد. هم‌چنین مشغول جمع‌آوری اطلاعات در رابطه با روستاهای مجاور این روستاها بوده‌ام که شامل گَویلَن (Gavilan) و سَلَمَس (Salamas) است. این دو لهجه با دیگر لهجه‌های اورمیه تفاوت‌های فاحشی دارند و هم‌چنین بین خود این لهجه‌ها هم تفاوت‌های مشخصی وجود دارد. در عین حال مشغول جمع‌آوری اطلاعات مشابهی از لهجه‌های روستاهای کوهستانی اطراف اورمیه مانند ماوانا (Mavana) و بالولان (Balulan) بوده‌ام که این‌ها نیز دارای تفاوت‌های قابل توجه می‌باشند.

س: از آخرین گفتگوی ما حوادث زیادی در خاورمیانه رخ داده است. بخش‌های متعددی از مناطق آشوری‌نشین درگیر آتش جنگ، نفاق، درگیری و در نتیجه جابجایی جمعیت هستند. آیا این وقایع در کار شما با آشوری‌ها و یا به طور کلی در مسیر کار شما تأثیرگذار بوده‌اند؟

ج: اوضاع خاورمیانه واقعأ تأسف‌بار است. تحولات اخیر باعث آوارگی تعداد بی‌شماری از آشوری‌ها  شده است. شهر آشوری‌نشین قره‌قوش (Qaraqosh) از جمعیت خالی شده و ساکنین آن در حال حاضر پراکنده هستند. چندین سال پیش من دستور زبان جامع این لهجه را نوشتم. این لهجه از لهجه‌هایی است که در حال حاضر به دلیل اتفاقات اخیر در معرض انقراض می‌باشد. این نمونه‌ای است که نشان می‌دهد ثبت لهجه‌های آشوری از چه اهمیتی برخوردار است.  در این رابطه تأخیر جایز نیست. لهجه‌ی قره‌قوش از اهمیت باستانی برخوردار است زیرا وارث لغات متعددی از زبان اکدی می‌باشد.

س: مهاجرت از ایران کماکان ادامه دارد، چه اسم این روند را کوچ سکوت بگذاریم چه جابجایی جمعیت. با توجه به این امر که در حال حاضر تعداد بیشتری از آشوری‌ها مثلأ در آمریکا زندگی می‌کنند تا ایران، به نظر شما تأثیر این پدیده بر زبان چیست؟

ج: به نظر من نتیجه‌ی چنین مهاجرتی از دست رفتن تدریجی یک زبان است. من مشاهده کرده‌ام که هر چند بسیاری از اوقات آشوری‌های جوان در آمریکا قادر به تکلم به زبان آشوری هستند اما بسیاری از لغاتی را که آشوری‌ها به طور سنتی به کار می‌برند بلد نیستند. من در کالیفرنیا سعی کرده‌ام تمامی این لغات را ثبت کنم. کل یک زبان به تدریج از بین می‌رود اما اصل آن ممکن است بعد از یک نسل از بین برود. به نظر من غنی‌ترین بخش یک زبان یا قلب آن، باز‌می‌گردد به زندگی سنتی متکلمان به آن زبان یعنی به لهجه‌هایی که در روستاها به کار می‌رفته است. در صورت از دست دادن اصل یک زبان احتمال می‌رود که آن زبان تا یک نسل بعد باقی نماند.

س: در حال حاضر جنبش گرایش به بومی‌گرایی که بخشی از آن شامل علاقه‌های جدی به به زبان آشوری بین علاقه‌مندان آشوری و غیرآشوری  در انگلستان و یا اصولأ در کل دنیا وجود دارد. بسیاری از این علاقه‌مندان را خود شما تربیت و تشویق کرده‌اید. به نظر شما چنین روندی تا چه حد می‌تواند اثر این جابجایی جمعیتی را خنثی کند؟

ج: مهم این است که آشوری‌ها دریابند که زبانشان بخشی اساسی و بنیادی از میراث تاریخی‌شان است. من همیشه به آشوری‌ها می‌گویم که میراث تاریخی و فرهنگی شما در تکلم به زبان شماست و نه در مجسمه‌های تاریخی‌تان. بسیاری از لغات زبانتان انعکاسی است از آشور باستان. امیدوارم که آشوری‌هایی که دست اندرکار مطالعه و ترویج فرهنگ آشوری هستند اهمیت حفاظت از لهجه‌های مختلف و متنوع زبان آشوری را دریابند.

س: در آخرین گفتگویمان گفته بودید که کار شما بدون سفر به ایران ناتمام می‌ماند. آیا هنوز هم این امر مصداق دارد؟ چه زمانی قصد مسافرت به ایران و ملاقات پژوهشگران و محققین آنجا را دارید؟

ج: واقعأ آرزو دارم که روزی به ایران و بخصوص به اورمیه بروم و با مردم آنجا از نزدیک آشنا شوم.

س: در خاتمه لطفأ درباره‌ی برنامه‌های آینده‌‌ی خود در رابطه با زبان آشوری توضیح دهید.

ج: برنامه‌ی آینده‌ی من به اتمام رساندن ثبت لهجه‌های اورمیه است که امیدوارم سال آینده به اتمام برسد. این کار در سه کتاب دستور زبان، لغت‌نامه و متون، ثبت و چاپ  خواهد شد.

با تشکر فراوان از اینکه بار دیگر وقت ارزشمند خود را به ما اختصاص دادید برای شما آرزوی موفقیت در همه‌ی امور را داریم.

نکاتی مهم درباره‌ی تغذیه

܀ لوبیای سبز از جمله مواد غذایی محبوب به شمار می‌رود، اما پنج تا شش عدد آنها می‌توانند جان کودکان خردسال را به خطر بیندازند.  لوبیا سبز خام دارای لکتینی به نام PHA” “  می‌باشد که می‌تواند منجر به خون‌ریزی شدید معده شود. لکتین‌ها پروتئین‌هایی هستند که نقششان تسهیل اتصالات سلول به سلول است. “PHA” در مقدار بالا یک ماده سمی محسوب می‌شود. حرارت دادن لوبیای سبز “PHA” را از بین می‌برد.                         

܀ جوز هندی در مقدار بسیار اندک به عنوان یکی از طعم‌دهنده‌ها و ادویه‌های مخصوص آشپزی و شیرینی‌پزی محسوب می‌شود. اما مصرف یکجای این ادویه به میزان بیش از چهار گرم می‌تواند موجب بروز حالت تهوع، توهم و در موارد شدیدتر بیهوشی شود. مصرف این مقدار از جوز هندی در کودکان مسمومیت شدید و مرگ‌آور به همراه دارد                                                            .                                                                        

܀ مغز بادام تلخ به مقدار کم سیانور دو پتاس و اسید سیانیدریک است که اگر فردی به مقدار زیاد آن را مصرف کند، مسموم می‌شود. مصرف پنج تا ده عدد مغز بادام تلخ در کودکان می‌تواند مسمومیت شدید به همراه داشته باشد، در بزرگ‌سالان این تعداد به پنج عدد می‌رسد                                                                                                 .                                                                                                 

܀ مانیوک یا کاساوا گیاه بومی مناطق آمریکای جنوبی است که برای تهیه دسر از آن استفاده می‌شود. ریشه، برگ‌ها و    پوست این گیاه نباید به طور خام مورد استفاده قرار بگیرند، و چنانچه به هنگام تهیه مراقبت نشود، می‌توانند به دلیل ایجاد مسمومیت پیامدهای مرگ‌بار به همراه داشته باشند                                                                                           .                                                                              

܀ مصرف گوشت خام هر چند مرگبار نیست اما می‌تواند موجب ایجاد کرم‌های نواری در دستگاه گوارش شود. عفونت روده و کاهش وزن می‌تواند از عوارض این نوع از عفونت باشد                                                                            .                                                                                          

܀ مواد غذایی داخل قوطی‌های کنسرو یا شیشه‌های کنسرو شده می‌توانند مرگ‌آور باشند. ذخیره‌سازی نادرست یا آلودگی در ورقه‌های فلزی قوطی‌های کنسرو می‌تواند باعث بوجود آمدن مواد سمی شود که به سرعت در مواد غذایی حل می‌شوند. قوطی‌های کنسرو و شیشه‌های حاوی مواد کنسرو شده باید همواره در جای خنک و به دور از نور نگهداری شوند         .                                                                                     

܀ درست کردن کباب یکی از تفریح‌های مورد علاقه مردم به شمار می‌آید. اما کباب کردن هم می‌تواند پیامدهای سرطان‌زا به همراه داشته باشد. حرارت بالا می‌تواند موجب تشکیل هیدروکربن‌های پلی آروماتیک شود به ویژه اگر چربی گوشت به درون آتش ذغال چکه کند. هر چه گوشت کبابی سیاه‌تر شده باشد، شمار مواد مضر که درون گوشت جمع ‌شده‌اند نیز زیادتر است                                                                                                                       .                                                 

܀ سولانین از ترکیبات گیلکو‌آلکالوئیدهاست که در سیب‌زمینی با ظاهر شدن رنگ سبز به ویژه در قشر زیر پوست آن مشخص می‌شود. مقدار زیاد این سم موجب مسمومیت می‌شود که با نشانه‌هایی نظیر سوزش گلو، حالت تهوع، تعریق شدید و تنگی نفس همراه است. سیب‌زمینی را باید همواره در جای خنک و تاریک نگاه داشت و به هنگام مصرف نیز قسمت‌های سبز‌رنگ را دور انداخت                                                                                                                            .                    

܀ بادکنک‌ ماهی در ژاپن به عنوان غذایی لوکس مصرف می‌شود. روده، تخمدان  و کبد این گونه از ماهی‌ها حاوی سم تترودوتوکسین است که ۱۲۰۰ برابر کشنده‌‌تر از سم سیانور است. یک بادکنک‌ماهی می‌تواند جان ۳۰ نفر را بگیرد. در ژاپن برای طبخ این ماهی باید دوره‌های آموزشی طولانی‌مدتی را گذراند. این ماهی‌ها همواره توسط ماهرترین آشپزها سم‌زدایی می‌شوند و به قیمت بالا هم به فروش می‌رسند                                                                                                                                            .  

܀ محل اتصال ساقه گوجه‌فرنگی و قسمت‌های سبزرنگ گوجه‌فرنگی می‌توانند تا 2/1% درصد حاوی سولانین باشد. ۵۰ گرم سولانین می‌تواند موجب سردرد، حالت تهوع و استفراغ  شود. به همین علت نیز باید از مصرف گوجه‌فرنگی‌های کال دوری کرد و قبل از مصرف نیز باید محل اتصال ساقه را همواره با احتیاط جدا کرد                                                                  .          

منبع: دویچه وله     

تهیه کننده: هلن سن‌ونسان

 

کشف قبر آخرین کشیش آشوری درهند

   مسئولان کلیسای مارهرمز از منطقه آنگمالی هند  تصادفأ مکانی را که معتقد هستند قبر آخرین اسقف آشوری پارسی کرالا یعنی مار ابراهام ـ که در 1597 وفات یافته است ـ می‌باشد کشف کرده‌اند. هرچند اسناد تاریخ کلیسا حاکی از این بود که اسقف مذکور در محراب کلیسا دفن شده بود اما هیچ سندی در حمایت از این ادعا وجود نداشت                                                                                                          

   این کشف در حین تعمیر کلیسا  که در 1585 و توسط اسقف مار ابراهام ـ که به این علت که در محل مذکور یعنی آنگمالی پادگان پرتقالی‌ها وجود نداشت پناه برده‌ بود ـ  بنا شده بود، واقع شد. مار ابراهام آخرین مطراپولیط خارجی شرق آشوری بود که ملقب به "مطراپولیط  و دروازه تمامی هند" بود                                                                                                       .                                 

  رئیس اسقف نشین کوریاکوز موندادان  جزو اعضای گروهی بود که در ابتدا قبر را کشف کردند. وارگیز آنگمالی که یک تاریخ شناس می‌باشد و از محل قبر بازدید کرده‌است می‌گوید "این یک ساختمان جانبی است که حدود 10 پا زیر مذبح فعلی قرار دارد و دارای یک قوس حفاظتی است که به نظر می رسد به منظور جلوگیری از دسترسی افراد به کلیسا و برداشتن محتویات آن ساخته شده‌است. آقای وارگیز اظهار داشت که این کلیسا در ابتدا به نام  رابان هرمز نام‌گذاری شد‌بود  اما در سال 1599 یعنی دو سال پس از مرگ مار ابراهام، در مجمع مذهبی اودایامپرور تغییر یافته و به نام او نام‌گذاری شد                                 .                                                                                        

                                                                  

منبع: آژانس بین‌المللی خبری آشوری www.aina.org