ܥܪܒܠܐ

  ܓܘܼܕܵܐ ܠܓܘܼܕܵܐ ܝܘܲܚ ܗ݇ܘܵܐ ܐܲܚܢܲܢ ܥܲܡ ܡܲܡ ܥܲܙܝܼܙ ܕܵܢܝܼ.ܗܿܘ ܡܲܡ ܥܲܙܝܼܙ ܚܲܕ݇ ܐ݇ܢܵܫܵܐ ܗ݇ܘܵܐ ܓܸܡܕܵܢܵܐ ܘܓܡܝܼܪܵܐ ܒܩܘܼܡܬܵܐ ܐܝܼܢܵܐ ܒܸܗ݇ܢܘܼܗܝ ܪܵܒܵܐ ܥܝܼܩܬܵܐ ܗ݇ܘܵܐ . ܐܸܢ ܚܲܕ݇ ܫܘܼܓܼܠܵܐ ܒܐܵܣܵܢܵܝܘܼܬܵܐ ܠܵܐ ܟܵܡܸܠ ܗ݇ܘܵܐ ܒܐܝܼܕܘܼܗܝ؛ ܟܸܐ ܚܵܠܨܵܐ ܗ݇ܘܵܐ ܐܸܠܸܗ ܘܟܸܐ ܟܵܪܸܒ ܗ݇ܘܵܐ ܪܵܒܵܐ.ܐܝܼܬܵܐ ܗܵܝܓܵܗ ܟܠܸܗ ܟܲܪܒܸܗ ܟܸܐ ܦܵܠܸܛ ܗ݇ܘܵܐ ܠܸܗ ܒܪܸܫܵܐ ܕܚܵܠܬܘܼ ܪܵܚܸܝܠ: ܒܲܟܼܬܸܗ.ܘܟܸܐ ܚܵܫܸܒܼ ܗ݇ܘܵܐ ܕܟܠܲܝܗܝ ܐܲܢܸܐ ܩܲܘܲܡܝܵܬܸ̈ܐ ܓܢܵܗܵܐ ܕܪܵܚܸܝܠ ܝܢܵܐ.                                                                                  

   ܗܿܘ ܝܵܘܡܵܐ؛ ܚܲܕ݇ ܡܼܢ ܝܵܘܡܵܢܸ̈ܐ ܕܬܸܫܖ̈ܝܼܸܐ ܗ݇ܘܵܐ. ܐܵܢܝܼ ܕܕܲܚܠܵܐ(ܚܸܛܸ̈ܐ ܘܣܥܵܖܸ̈ܐ) ܕܫܸܢ݇ܬܲܝܗܝ ܩܲܪܩܘܼܙܘܼܗܿ ܗ݇ܘܵܘ؛ ܠܘܼܒܠܲܝܗܝ ܗ݇ܘܵܐ ܚܸܛܲܝܗܝ ܥܲܠ ܢܲܗܪܵܐ. ܬܲܡܵܐ ܚܘܼܠܸܠܲܝܗܝ ܗ݇ܘܵܘ ܘܟܸܐܦܲܝܗܝ ܕܘܟܼܝܲܝܗܝ ܘܦܪܝܼܫܲܝܗܝ ܗ݇ܘܵܘ. ܡܘܼܣܩܲܝܗܝ ܗ݇ܘܵܘ ܥܲܠ ܐ݇ܓܵܖܸ̈ܐ ܘܫܬܝܼܚܲܝܗܝ ܗ݇ܘܵܘ ܕܒܵܖ̈ܙܝܼ ܩܵܕ݇ܡ ܫܸܡܫܵܐ. ܗܵܝܓܵܗ ܟܠܲܝܗܝ ܐܵܢܝܼ ܚܸܛܸ̈ܐ ܒܖ̈ܝܼܙܸܐ ܡܸܚܝܲܝܗܝ ܠܗ݇ܘܿܢ ܒܥܸܪܒܵܠܵܐ ܘܚܲܕ݇ ܚܲܕ݇ ܟܸܐܦܲܝܗܝ ܘܙܝܼܘܵܢܲܝܗܝ ܓܘܼܒܝܲܝܗܝ ܠܗ݇ܘܿܢ ܘܦܪܸܩܠܗ݇ܘܿܢ.                                                                                                                 

   ܚܵܠܬܘܼ ܪܵܚܸܝܠ ܐ݇ܡܸܪܵܗܿ: ـ ܥܲܙܝܼܙ ܫܩܘܿܠܗ݇ܘܿܢ ܐܲܢܸܐ ܡܲܐܢܸ̈ܐ ܘܟ̰ܲܡܟ̰ܸ̈ܐ ܘܥܸܖ̈ܒܵܠܸܐ ܡܲܨܠܝܼ ܘܚܲܕ݇ ܚܲܕ݇ ܚܪܘܼܙܠܗ݇ܘܿܢ ܠܫܵܘܦܲܝܗܝ. ܚܙܝܼ؛ ܐܵܗ ܥܸܪܒܵܠܵܐ ܠܵܐ ܦܵܝܫܵܐ ܥܲܠ ܐܲܪܥܵܐ ܢܝܼܡܵܢܬܵܐ.. ܟܠܲܝܗܝ ܫܸܬܝܘܼܗܿ ܒܸܕ ܬܵܦܢܝܼ ܘܒܸܕ ܚܵܪܒܼܵܐ. ܐܲܢ݇ܬ ܩܵܘܡܘܼܟܼ ܪܵܡܵܐ ܝܠܸܗ ܗܲܪ ܬܠܝܼܠܵܗܿ ܥܲܠ ܕܗܿܘ ܡܝܼܚܵܐ( ܒܸܨܡܵܪܵܐ) ܕܥܲܠ ܓܘܼܕܵܐ ܕܟܘܼܚܬܵܐ.                                                                                                        

   ܡܲܡ ܥܲܙܝܼܙ ܟܸܐ ܡܲܫܡܸܥ ܗ݇ܘܵܐ ܠܵܗܿ ܚܵܠܬܘܼ ܪܵܚܸܝܠ ܪܵܒܵܐ ܓ̰ܲܠܕܸܐ. ܟܠܸܗ ܗܿܘ ܡܸܢܕܝܼ ܫܩܸܠܸܗ ܘܩܘܼܪܩܸܙܠܸܗ ܘܡܘܼܨܠܸܐ ܠܸܗ ܠܫܵܘܦܸܗ. ܫܩܸܠܸܗ ܠܥܸܪܒܵܠܵܐ ܘܥܒܼܸܪܸܗ ܠܟܘܼܚܬܵܐ ܕܬܵܠܸܐ ܠܵܗܿ ܠܫܵܦܘܼܗܿ ܥܲܠ ܡܝܼܚܵܐ ܕܥܲܠ ܓܘܼܕܵܐ. ܐܝܼܢܵܐ ܐܝܼܕܘܼܗܝ ܠܵܐ ܡܛܸܐ ܠܵܗܿ. ܓܪܝܼܫܵܐ ܠܸܗ ܬܲܚܬܵܐ ܕܠܲܚܡܵܐ ܬ݇ܚܘܿܬ ܐܲܩܠܸܗ ܘܝܣܸܩܠܸܗ ܥܲܠܘܼܗܿ ܘܬܸܠܝܵܐ ܠܸܗ.ܗܿܝܓܵܗ ܟܝܼܦܠܸܗ ܕܫܵܩܸܠܵܗܿ ܬܲܚܬܵܐ.                                                            

    ܓ̰ܪܸܦܠܵܗܿ ܥܸܪܒܵܠܵܐ ܡܼܢ ܥܲܠ ܡܝܼܚܵܐ: ܡܼܢ ܕܗܿܝ ܪܵܡܘܼܬܵܐ ܕܓܘܼܕܵܐ: ܢܦܸܠܵܗܿ ܥܲܠ ܩܲܪܩܲܦܬܘܼܗܝ؛ ܐܵܦܸܢ ܕܪܸܫܸܗ ܚܲܕ݇ܟ̰ܵܐ ܙܸܐ ܕܘܼܪܒܸܢܵܐ ܗ݇ܘܵܐ؛ ܐܝܼܢܵܐ ܠܵܐ ܡܘܼܬ݇ܝܵܐ ܠܸܗ ܥܲܠ ܦܲܐܬܸܗ. ܡܸܢ݇ܕܪܸܫ݇ ܫܩܸܠܸܗ ܗܲܪ ܐܲܝܟܼ ܩܲܕ݇ܡܬܵܐ ܬܸܠܝܵܐ ܠܸܗ ܥܲܠ ܡܝܼܚܵܐ؛ ܡܼܢ ܕܗܿܝ ܕܡܝܼܚܵܐ ܠܸܐ ܗ݇ܘܵܐ ܪܵܒܵܐ ܡܪܝܼܕܵܐ(ܩܸܘܝܵܐ)ܒܫܵܘܦܸܗ ܥܲܠ ܓܘܼܕܵܐ؛ ܩܵܐ ܓܵܗܵܐ ܕܬܪܸܝܢ ܙܸܐ ܢܦܸܠܸܗ ܒܪܸܫܵܐ ܕܡܲܡ ܥܲܙܝܼܙ.ܗܵܝܓܵܗ ܐ݇ܚܸܪ݇ܢܵܐ ܥܝܼܩܠܵܗܿ ܒܸܗ݇ܢܸܗ؛ ܡܚܸܐ ܠܸܗ ܚܲܕ݇ ܪܲܦܨܵܐ ܠܩܲܣܢܲܩ(ܩܲܝܣܵܐ) ܕܥܸܪܒܵܠܵܐ.ܥܸܪܒܵܠܵܐ ܢܕܸܐܠܵܗܿ ܡܐܲܝܟܼ ܓܘܼܬܬܵܐ ܕܦܘܼܬܒܵܠ ܘܕܩܸܪܵܗܿ ܠܓܘܼܕܵܐ(ܒܗܿܝ ܕܩܲܣܢܲܩ ܘܓܲܪܕܵܐ ܕܙܩܘܼܪܵܐ ܕܓܵܘܸܗ ܓܖ̈ܝܼܫܸܐ ܝܢܵܐ؛ ܒܘܼܬ ܐܵܗܵܐ ܥܸܪܒܵܠܵܐ ܐܝܼܬ ܠܵܗܿ ܐܲܝܟܵܢܵܝܘܼܬܵܐܐܸܠܵܣܛܝܼܩܵܝܬܵܐ)؛ ܗܲܪ ܟ̰ܸܡ ܐܲܝܟܼ ܓܘܼܬܬܵܐ ܕܬܸܝܢܝܼܣ ܥܒܼܸܕܠܵܗܿ ܐܸܣܟܘܵܫ ܘܡܼܢ ܥܲܠ ܓܘܼܕܵܐ ܒܣܘܼܪܗܵܒܼܵܐ ܢܕܸܐܠܵܗܿ ܘܩܝܼܬܠܵܗܿ ܥܲܠ ܩܸܨܵܐ ܘܢܲܚܝܼܪܵܐ ܕܡܲܡ ܥܲܙܝܼܙ. ܗܵܝܓܵܗ ܡܸܣܟܸܢܵܐ ܗܲܪ ܟ̰ܸܡ ܣܘܼܢܣܸܦܠܸܗ؛ ܪܸܫܸܗ ܠܵܐ ܒܲܣܵܐ ܐܵܕܝܼܵܐ ܩܸܨܸܗ ܘܢܲܚܝܼܪܸܗ ܙܸܐ ܙܝܼܪܠܗ݇ܘܿܢ.                                          

              ܟܪܸܒܠܸܗ ܪܵܒܵܐ... ܘܚܸܙܝܵܐ ܠܸܗ ܥܸܪܒܵܠܵܐ ܕܘܼܝܠܵܗܿ ܦܘܼܡܵܐ ـ ܬ݇ܚܬܵܐ ܩܵܕ݇ܡ ܐܲܩܠܸܗ. ܡܘܼܪܡܵܐ ܠܸܗ ܐܲܩܠܸܗ ܘܡܚܸܐ ܠܸܗ ܥܲܠ ܓܲܖ̈ܕܘܼܗܿ.ܓܲܖ̈ܕܸܐ ܓܠܸܓ̰ܠܗ݇ܘܿܢ؛ ܐܲܩܠܸܗ ܙܸܐ ܩܘܼܪܸܣܠܵܗܿ ܒܸܝܠܵܐ ܒܸܝܠ ܫܸܬܝܸ̈ܐ ܫܝܼܖ̈ܵܛܸܐ ܕܓܲܪܕܵܐ ܕܥܸܪܒܵܠܵܐ. ܡܸܣܟܸܢܵܐ! ܗܲܪ ܓ̰ܲܪܘܼܒܸܐ ܝܠܸܗ ܕܓܵܪܸܫܠܵܗܿ ܐܲܩܠܸܗ ܕܦܵܠܸܛܠܵܗܿ ܡܼܢ ܓܲܪܕܵܐ؛ ܠܸܐ ܝܠܸܗ ܡܨܵܝܵܐ. ܟܡܵܐ ܕܚܲܝܠܸܗ ܕܪܸܐܠܸܗ  ܩܵܠܸ̈ܐ ܒܚܵܠܬܘܼ ܪܵܚܸܝܠ: ـ ܪܵܚܸܐ... ܪܵܚܸܐ...ܬܵܐ ܡܛܝܼ ܥܲܠܝܼ ܦܲܪܸܩܠܝܼ ܡܼܢ ܐܝܼܕܵܐ ܕܐܵܗ ܥܸܪܒܵܠܵܐ ܕ...؛ ܐܵܚܸܐ ܕܘܼܝܠܵܗܿ ܒܸܩܛܵܠܝܼ. ܚܵܬ ܪܵܚܸܝܠ ܒܡܲܠܝܲܙܬܵܐ ܨܠܸܐ ܠܵܗܿ ܘܨܘܼܦܝܵܐ ܠܵܗܿ ܡܲܣܵܠܵܐ(ܡܲܬܠܵܐ).                                                                                           

    ܪܵܒܵܐ ܝܢܵܐ ܐ݇ܢܵܫܸ̈ܐ ܕܐܲܝܟܼ ܐܵܗܵܐ ܥܸܪܒܵܠܵܐ ܕܡܲܡ ܥܲܙܝܼܙ ܕܟܸܐ ܫܵܝܝܼ ܒܐ݇ܢܵܫܸ̈ܐ ܘܗܸܟ̰ ܠܸܐ ܥܵܩܖ̈ܝܼ!                        

ܫܡܥܘܢ ܒܝܬ ܐܝܫܘ                  

تأثیرزبان سریانی در فارسی

ܢܲܦ̰ܛܵܐ: نَفطا. ریشه آن ازلغت Naptu  اکدی است.در فارسی بصورت نفت وارد شده است.

ܢܲܦܝܼܪܵܐ: نَپیرا یا نفیرا بمعنای بوق. در فارسی بصورت نفیر است.

ܢܸܦܠܵܐ: نِپلَه بمعنای افتادن. کلمه نفله در فارسی از این ریشه است که در ناسزا گویی مورد استفاده دارد.و دراشاره به از بین رفتن حیوانات .

ܢܲܦ̰ܫܵܐ: نَفشَه بمعنای روح. در فارسی بصورت نفس است.

ܢܦܵܩܬܵܐ: نپَقتَه بمعنای خرج و هزینه .ریشه لغت نفقه ازهمین لغت است.

ܢܵܨܸܒܼ: ناصِو بمعنی قرار بدهد . لغت نصب از این ریشه است.

ܢܵܩܘܿܫܵܐ: نَقوشَا بمعنای زنگ. در فارسی بصورت  ناقوس درآمده است.

ܢܲܩܵܠܵܐ:ܢܵܩܘܿܠܵܐ: نَقلَه بمعنای ناقل. کلمه نقاله مشتق از آن است.ریشه آن از ܢܵܩܸܠ است  بمعنی انتقال دهد.

ܢܩܲܪ: نقَر بمعنای حفر کردن و کندن تصویر بر روی سنگ.در فارسی بصورت نقر کردن استفاده می شود.

ܢܸܩܫܵܐ: نَقشَه بمعنای نقش شده و رسم شده که در فارسی بصورت نقشه مورد استعمال قرار می گیرد.

ܢܸܫܝܵܢܵܐ: نِشیَنا بمعنای فراموشی . کلمه نسیان از آن است.

ܣ

ܣܲܕܵܐ: سَدَه بمعنی مانع.لغت سد از همین ریشه است.

ܣܲܗܡܵܐ: سَهمه بمعنی قسمت. در فارسی سهم است.

ܣܵܘܕܵܐ:سَودا بمعنی میل وحوصله .درفارسی سودا است.

ܣܘܼܘܵܕܵܐ:سووَدَه بمعنی صخبت. سواد در زبان فارسی از این ریشه است.

ܣܘܼܟܵܢܵܐ:سوکَنا بمعنی  وسیله هدایت کشتی که در فارسی سُکان است.

ܣܛܲܒܼܠܵܐ:سطاولا (محل نگهداری حیوانات اهلی) .بصورت اسطبل در زبان قارسی وارد شده است.

ܣܛܘܿܢܵܐ:سطونَه بمعنی پایه ، بصورت ستون وارد  فارسی شده است.

ܣܵܛܘܿܪܵܐ:ساطورا بمعنی شکافنده،ریشه آن لغت ܣܵܛܸܪ است به معنی بشکافد. در فارسی بصورت ساطور است.

ܣܲܝܦܵܐ: سِیپا یا  شمشیر که در فارسی بصورت سیف بکار می رود.

ܣܝܼܪܟܵܐ:سیرکا بمعنی سرکه که بهمین فرم در فارسی وارد شده است.

ܣܸܟܵܐ:ܣܸܟܬܵܐ:سِکَا و سِکتا به معنای میله است و همچنین سکه فلزی.

ܣܲܠܓܼܵܐ:بمعنای اسلوب و روش که در فارسی بصورت سلیقه درآمده است.ریشه آن ܣܲܠܓܸܣ است بمعنای نظم دهد و مرتب کند.

ܣܠܲܚ:ܣܠܵܚܵܐ:سلاخ و سلاخا بمعنی قطعه قطعه کردن که سلاخی در زبان فارسی از آن مشتق شده است.

ܣܘܼܡܵܩܵܐ:سوماقا بمعنی قرمز. در فارسی بصورت سُماق وارد شده است.

ܣܸܡܵܐ:سِما بمعنی پای شکافته، در فارسی هم بصورت سُم بکار می رود.

ܣܲܡܵܐ: سَمابمعنی دارو و زهر که در فارسی بصورت سَم است.

ܣܸܡܘܿܪܵܐ:سِمورا یا ܣܲܡܪܵܐ(سَمرا) همان سمور فارسی است.

ܣܲܡܣܵܪܵܐ:سَمسارا بمعنی کسی که واسطه خرید است. اصل آن

ܫܸܡܫܵܪܵܐ(شِمشارا) است.سمسار در زبان فارسی از این لغت است.

ܣܸܢܒܸܠܬܵܐ:ܣܸܢܒܸܠܵܠܸ̈ܐ:سِنبِلتا و سِنبیلَله بمعنی موی پشت لب  که در فارسی بصورت سبیل است.

ܣܸܢܓ̰ܝܼܸ̈ܐ:سِنجییه جمع سِنجیا است. در فارسی بصورت سنجد است.

ܣܲܢܓܵܪܵܐ:سَنگَرا بمعنی خندق و موضع دفاعی، از ریشهܣܲܢܓܸܪ(سَنگِر) بمعنی دفاع کند است. در فارسی سنگر است.

ܣܲܢܕܘܼܩܵܐ:صَندوقا بمعنای یک قوطی بزرگ وهمان صندوق در فارسی

ܣܲܢܕܵܠܵܐ:ܨܲܢܕܵܠܵܐ سَندالا در فارسی بصورت صندل است.

ܣܸܢܕܵܢܵܐ: سِندانا و ܡܲܣܢܕܵܐ:مَسندا هر دو بمعنای محل تکیه دادن و از ریشه ܣܵܢܸܕ بمعنای تکیه دهد.در فارسی سندان و مسند از این ریشه است.

ܣܵܣܵܐ:ساسا بمعنی حشره کوچک .در فارسی ساس است.

ܣܦܝܼܢܬܵܐ:سپینتا بمعنی کشتی،در فارسی بصورت سفینه استعمال می شود.

ܣܸܦܵܪܵܐ:سِپارا بمعنای عدد قبل از یک که در فارسی همان صفر است.

ܣܵܩܸܛ:ساقِط یعنی بیفتد که سقوط فارسی از آن است.

ܣܲܪ:ܣܲܪܵܐ:سَرا همان سر است که ریشه اکدی دارد

ܣܲܪܘܵܐ:سَروا همان درخت سرو است.

           ادامه در شماره آینده

 آسرحدون  شاه آشور 

داستانی ازلئو  تولستوی

   شاه آشور، اسرحدون، با حکومت شاه لَیلی جنگیده، شهرها را نابود کرده و به آتش کشیده ، تمامی ساکنان آنها را به کشور خویش به اسارت برده ، جنگجویان را سلاخی کرده، بعضی از فرماندهان را سر بریده و باقی را به دار آویخته یا پوست کنده و خود شاه لَیلی را در یک قفس حبس کرده بود.                                                                

   یک شب همانطور که شاه اسرحدون در بستر خود دراز کشیده و در این فکر بود که چگونه باید لَیلی را اعدام کند، ناگهان خش خشی در  نزدیکی بستر خود شنید، وهنگامی که چشمان خود را باز کرد پیرمردی را با ریش خاکستری بلند و چشمانی آرام مشاهده کرد. پیرمرد پرسید: "تو می خواهی لَیلی را اعدام کنی؟"      

   " بله"، شاه پاسخ داد." اما من نمی توانم تصمیم بگیرم چگونه این کار را انجام بدهم".                          

   پیرمرد گفت:" اما تو لَیلی هستی"                                                                                        

    پادشاه جواب داد." "این درست نیست، لَیلی، لَیلی است و من، من هستم.                                         

   پیرمرد گفت:" تو ولیلی یکی هستید. تو فقط تصور می کنی که لیلی نیستی واینکه لیلی تو نیست".          

   پادشاه گفت:" منظور تو از این گفته چیست؟."من اینجا  بر یک بستر نرم آرمیده ام، اطرافم را بردگان مطیع از زن و مرد گرفته اند، و فردا  مانند امروز بهمراه دوستانم جشن خواهم گرفت، در حالیکه لَیلی مانند  یک پرنده در قفس نشسته است و فردا آویخته خواهد شد و با زبان آویخته  تا دم مرگ تقلا خواهد کرد و بدنش توسط سگها قطعه قطعه خواهد شد ."                                                                                      پیرمرد گفت: " تو نمی توانی زندگی اورا نابود کنی."                                                                    پادشاه گفت:" اما درباره چهارده هزار جنگجویی که کشتم و از بدنشان یک تپه ساختم چه می گویی؟ من زنده ام اما آنها دیگر وجود ندارند. آیا این ثابت نمی کند که من می توانم زندگی را نابود کنم؟.               

   " از کجا می دانی که آنها دیگر وجود ندارند؟.                                                                         

   " زیرا من دیگر آنها را نمی بینم. وبعلاوه آنها شکنجه شده بودند اما من نه. این برای آنها بد و برای من خوب بود".                                                                                                                    

   " اما این هم فقط  تصور تو است. تو خوت را شکنجه کردی نه آنها را".                                         

 "   پادشاه گفت:" من نمی فهمم".                                            

   " آیا می خواهی بفهمی؟.                                                   

   " بله می خواهم".                                                          

 پیرمرد در حالیکه به یک حوض پر از آب اشاره می کرد گفت:" پس بیا اینجا".                                
  پادشاه بلند شد و به طرف حوض رفت.                                                                           

  " برهنه شو و داخل حوض برو."                                         

   اسرحدون کاری را که پیرمرد امرکرده بود انجام داد. پیر مرد در حالیکه کوزه ای را از آب پر می کرد گفت:" در لحظه ای که من شروع به ریختن این آب بر تو کردم سرت را خم کن".                             

  پیرمرد کوزه را بالای سر پادشاه گرفت و شاه سرش را خم کرد تا زیر آب قرار بگیرد.                         

   به محض اینکه شاه اسرحدون زیر آب قرار گرفت پی برد که دیگر  اسرحدون  نیست بلکه کس دیگری است. و در حالیکه احساس می کرد که آن مرد دیگر است، خود را دید که روی بستری گرانبها کنار یک زن زیبا آرمیده است.شاه قبلأ او را هیچگاه ندیده بود اما می دانست که همسر اوست. زن خود را بالا کشید و به او گفت:                                                                                                                            

     " شوهر عزیز، لَیلی! تو از کار دیروزخسته بودی و بیش از حد معمول خوابیده ای، ومن نگهبان آرامش تو بوده ام و تو را بیدار نکرده ام. اما اکنون شاهزادگان در تالار بزرگ منتظر توهستند. لباس بر تن کن و پیش آنها برو.                                                                                                                  

   و اسرحدون، در حالیکه از آن کلمات متوجه شد که لیلی است و از این امر بهیچ وجه تعجبی احساس نمی کرد و تنها از این متحیر بود که  قبلأ از این موضوع  آگاه نبوده ، بلند شد و لباس پوشید و به د اخل تالار بزرگ، جایی که شاهزادگان در انتظار او بودند رفت.                                                                  

   شاهزادگان در حالیکه تا زمین خم شده بودند به لیلی، پادشاه خود، خوش آمد گفتند و سپس برخاستند و با فرمان او در مقابلش نشستند و پیرترین شاهزادگان شروع به صحبت کرد، و گفت که تحمل اهانت های شاه اسرحدون شریر بیش از این مقدور نیست و آنها باید با او بجنگند.                                                    

اما لیلی مخالفت کرد و فرمانهایی مبنی بر این داد که  فرستادگانی باید روانه شوند تا با شاه اسرحدون مذاکره کنند وسپس شاهزادگان را از حضور خود مرخص کرد. سپس مردان نامداری را تعیین کرد تا  بعنوان سفیر اقدام کنند و سخنانی را که باید به اسرحدون بگویند به آنها یادآور شد. با اتمام این کار، اسرحدون که خود را لیلی حس می کرد به بیرون تاخت تا به شکار گورخر برود. شکارموفقیت آمیز بود. او خود دو گور خر شکار کرد و پس از بازگشت به خانه با دوستانش جشن گرفت و رقص دختران برده را تماشا کرد.          

   روز بعد او به بارگاه  رفت، جایی که شاکیان، مدعیان و زندانیانی که برای محاکمه آورده شده بودند انتظار او را می کشیدند، و آنجا طبق روال معمول در مورد  پرونده هایی که به او ارائه می شد  تصمیم گرفت. پس از اتمام این کار او دوباره به تفریح محبوب خود یعنی شکار  رفت. و بار دیگر موفق بود: این بار او با دستان خود یک ماده  شیرپیر را کشت و دو توله او را اسیر کرد. پس از شکار، باز هم با دوستانش جشن گرفت و با موسیقی و رقص سرگرم شد و شب را با   همسری که دوست می داشت گذراند.                      

     به این ترتیب، با تقسیم اوقات خود بین وظایف پادشاهی و تفریحات، او روزها و هفته ها را در انتظار بازگشت سفیرانی که به جانب شاه اسرحدون( که قبلأ خودش بود) فرستاده بود بسر برد. هنوز یک ماه نگذشته بود که سفیران با بینی ها و گوشهای بریده باز گشتند.                                                         

   شاه اسرحدون به آنها فرمان داده بود به لیلی بگویند که آنچه برسر آنها آمده بود بر سر خود او(شاه لیلی) هم خواهد آمد مگر اینکه  فورا باجی شامل نقره و طلا و چوب درخت سرو بفرستد وخود نیز برای بیعت با اسرحدون حضور یابد.                                                                                                       

   لَیلی (که پیشتراسرحدون بود) باردیگر شاهزادگان را جمع کرد و با آنها دراین مورد که چه باید انجام دهد مشورت کرد.آنها همه با اتفاق اعلام کردند که بدون اینکه به انتظار حمله اسرحدون بمانند باید با او بجنگند. شاه موافقت کرد و در حالیکه در جلوی سپاه قرار گرفته بود لشگرکشی را شروع کرد. لشگرکشی هفت روز طول کشید. هر روز شاه اطراف لشکر می تاخت تا جنگجویان خود را تشویق کند. در روز هشتم لشگراو با لشگر اسرحدون در دره ای وسیع که رودی در آن جریان داشت روبرو شد.                                       

لشکر لَیلی شجاعانه جنگید اما لَیلی که قبلأ اسرحدون بود دشمن را دید که مانند مورچگان از کوهها هجوم می آورد، دره ها را درمی نوردد وسپاه او را احاطه می کند، و در ارابه اش، در همان حال که دشمن را مضروب می کرد و می انداخت،  خود را به قلب نبرد پرت کرد. اما جنگجویان لَیلی صدها تن بودند در حالیکه جنگجویان اسرحدون هزاران و لَیلی حس کرد که  زخمی شده و به اسارت گرفته شده است. نُه روز او همراه سایر اسیران راه پیمود در حالیکه بسته شده بود و توسط  جنگجویان اسرحدون محافظت می شد.در روز دهم به نینوا رسید و در یک قفس قرار داده شد. لَیلی از گرسنگی و از زخمهایش چندان رنج نمی برد که از شرم و از خشم ناتوانش. او دریافت که در انتقام گرفتن از دشمن بخاطر تمام چیزهایی که موجب رنج او بودند، چقدر ناتوان است. تنها کاری که می توانست انجام دهد این بود که دشمنانش را ازلذت مشاهده رنج کشیدن خود محروم کند و قاطعانه تصمیم گرفت که تمام آنچه را بر سرش خواهند آورد شجاعانه و بدون شِکوِه تحمل کند. بمدت بیست روز او درقفس به انتظار اعدام نشست.                                                                   او خویشان و دوستانش را دید که به سوی مرگ هدایت شدند، او ناله های آنان را که اعدام شدند شنید،برخی از آنها دستهایشان و بعضی پاهایشان قطع شد، دیگران زنده زنده پوست کنده شدند، اما او هیچ بیقراری، تاثر و ترسی بروز نداد.او همسری را که عاشقش بود دید که دست و پا  بسته ، توسط دو خواجه سیاه هدایت می شد. می دانست که او بعنوان یک برده به نزد  اسرحدون برده می شد. این را نیز بدون شِکوِه تحمل کرد. اما یکی از محافظانی که  برای مراقبت از او گماشتـه شده بود گفت:" دلم برای تو می سوزد لَیلی، تو یک پادشاه بودی، امااکنون چه هستی؟ و با شنیدن این سخنان، لیلی همه آن چیزهایی را که از دست داده بود بیاد آورد. او به میله های قفس خود چنگ زد و بقصد کشتن خود سرش را بر آنها کوبید. اما او قدرت انجام این کار را نداشت، با ناامیدی ناله کرد و بر کف قفس خود افتاد.                                                         در پایان، دومامور در قفسش را باز کردند و در حالیکه بازوانش را محکم در پشتش بسته بودند او را به محل اعدام که از خون خیس شده بود راهنمایی کردند.لَیلی میخ  تیزخون چکانی را دید که جسد یکی از دوستانش بتازگی توسط آن دریده شده بود و دریافت که این کار برای آن انجام گرفته تا میخ  برای اعدام خود او بکار رود.آنها لَیلی را برهنه کردند. او در تکیه گاه بدن خود که زمانی قوی و زیبا بود لرزید. دو مامور بدن او را ازرانهای نحیفش گرفتند و او را بالا کشیدند و در حال انداختن او روی میخ بودند.                    

  لَیلی فکر کرد: " این مرگ است، نابودی"، و غافل از تصمیم خود مبنی برشجاعانه آرام ماندن تا انتها، گریست و تقاضای رحم کرد اما کسی به او گوش نداد.                                                        

   او اندیشید: " اما این گونه نمی تواند باشد، مطمئنأ من خواب هستم. این یک رویاست". و کوشش کرد تا بیدار شود. و بیدار شد تا خودش را ببیند که نه اسرحدون است و نه لَیلی بلکه نوعی جانور. او گیج شده بود از اینکه جانور بود و همچنین گیج شده بود از اینکه قبلأ این را نمی دانسته است.                                 

   او در یک دره چرا می کرد، در حالیکه علف ترد رابا دندانهایش پاره  و مگس ها را با دم بلندش دور می کرد.اطراف او یک کره الاغ برنگ خاکستری تیره با پاهایی دراز که پشتی خط خطی داشت ورجه وورجه می کرد.کره الاغ در حالیکه باپاهای عقبیش لگد پرانی می کرد با سرعت تمام به سمت اسرحدون تاخت.و در حالیکه به زیر شکم او با پوزه کوچک نرمش سلقمه می زد، به دنبال نوک پستانش می گشت و با پیدا کردن آن در حالی که  بطور منظم.می بلعید آرام گرفت.                                                                        

   اسرحدون دریافت که یک الاغ ماده، مادر کره بود و این او را نه متعجب و نه غمگین کرد بلکه خوشحالش کرد.او بطور همزمان یک احساس شادی را در خود و در فرزند خود تجربه کرد.                                 

   اما ناگهان چیزی با یک صدای سوت نزدیک او پرواز کرد و به پهلوی او برخورد کرده و با نوک تیزش وارد پوست و گوشت او شد.با احساس یک درد سوزاننده اسرحدون که همزمان الاغ بود، پستان را از زیر دندان کره بیرون کشید و در حالی که گوشهایش را به عقب دراز کرده بود به سمت گله ای که از آن جدا شده بود تاخت.کره با او ماند و درکنار او می تاخت. آنها تازه به گله که شروع به رفتن کرده بود رسیده بودند که تیری دیگر پروازکنان به به گردن کره اصابت کرد.تیر پوست را شکافت و در گوشتش به هدف خورد.کره هق هق رقت انگیزی کرد و بر روی زانوانش افتاد.اسرحدون نمی توانست او را ترک کند و بالای سر او ایستاد.کره بلند شد. روی پاهای بلند و نازکش تلوتلو خورد و بار دیگر افتاد.یک موجود دوپای ترسناک یک انسان، دوید و گلویش را برید.                                                                                              

   اسرحدون فکر کرد"این نمی تواند باشد، این هنوز یک رویا است." و آخرین کوشش را برای بیدار شدن کرد. " مطمئنأ من نه لَیلی هستم و نه الاغ، فقط اسرحدون هستم."                                                 

   او فریاد زد و در همان دم سرش را از درون ظرف بالا کشید....... پیرمرد در حال ریختن آخرین قطرات از کوزه بر سر او، در کنارش ایستاده بود.                                                                             

   اسرحدون گفت: " اوه، من چه وحشتناک و چه مدت طولانی عذاب کشیده ام".                                   

   پیرمرد در جواب گفت:"طولانی؟ تو فقط سرت را زیر آب فرو کرده ای و دوباره بالا آوردی. ببین، آب هنوز کاملأ از کوزه خارج نشده است. آیا می درک می کنی؟"                                                

   اسرحدون پاسخی نداد اما تنها با وحشت به پیرمرد نگاه کرد.   

  پیرمرد ادامه داد:"آیا اکنون درک می کنی، که لَیلی تو هستی و جنگجویانی که بقتل رساندی هم تو بودند؟و نه فقط جنگجویان بلکه حیواناتی که تودر حین شکار ذبح کردی و در جشنهایت خوردی نیز تو بودند.تو فکر کردی زنگی تنها در تو ساکن است اما من پرده پندار را کنار زده ام و به تو اجازه داده ام ببینی که با انجام بدی نسبت به سایرین تو به خودت هم بدی کرده ای.زندگی در همه آنها یکی است و زندگی تو امـــا، قسمتی از همین زندگی معمولی است.و تنها در آن یک قسمت                                                                  

زندگی کــه متعلق به تو می باشد، می توانی آن را بهتر یا بدتر، کمتر یا بیشتر کنی.                               

   تو تنها می توانی با نابود کردن موانعی که زندگیت را ازسایرین جدا می کنند و با دیدن دیگران همچون خودت و دوست داشتن آنان زندگی را در خودت بهبود ببخشی. با انجام این کار تو سهم خودت را از زندگی افزایش می دهی. هنگامی که تو تنها به زندگی خود فکر می کنی و به قیمت زندگی دیگران در رفاه آن می کوشی ، به زندگیت  لطمه می زنی. با انجام این کار تو تنها آن را کاهش می دهی. نابودی زندگی که در دیگران وجود دارد خارج از توانایی تو است. زندگی آنانی که تو بقتل رسانده ای از جلو چشمان تو ناپدید شده است اما نابود نشده است. تو اندیشیدی که زندگی خودت را طولانی و زندگی دیگران را کوتاه کنی اما تو نمی توانی چنین کنی. زندگی نه زمان می شناسد و نه فضا. زندگیِ یک لحظه و زندگیِ یک هزار سال، زندگیِ تو و زندگیِ تمامی چیزهای مرئی و نامرئی جهان، برابر هستند. نابود کردن زندگی یا جایگزین کردن آن، ناممکن است زیرا زندگی تنها چیزی است که وجود دارد.هر چیزی بجز آن را، ما فقط تصور می کنیم که وجود دارد.                                                                                                                     

با گفتن این سخنان پیرمرد ناپدید شد.                                     

صبح روز بعد شاه اسرحدون فرمان داد که  لیلی و همه زندانیان باید آزاد شوند و اعدام ها متوقف شوند.       

   در سومین روز، او پسر خود آشور بانی پال را فرا خواند و پادشاهی را به دستان او سپرد، و خود به صحرا رفت تا به تفکر پیرامون آنچه که آموخته بود بپردازد.پس از آن او همچون یک آواره به شهرها و روستاها رفت و موعظه می کرد که تمام زندگی یکی است و اینکه هنگامی که مردان می خواهند به دیگران آسیب برسانند، آنها در واقع به خود بد می کنند.                                                                          

                                     برگردان از: شامیرام داودپوریان